شرح زیر، پاسخ به پرسش دوست گران قدری است که متوجۀ تعلیم نادرست دیگری در میدیای منحرف مسیحیت ایرانی در غرب شده است:
چندی پیش، در برنامه «علامت سوال» از کارشناس برنامه مطلبی ارائه شد، و نقل قول از متخصص برنامه چنین بود، “روح حیات که خدا در ابتدا در بینی آدم دمید همان روح القدس است ،یعنی تمام انسان ها دارای روح القدس از ابتدای تولد هستند و ایشان بر این باور بودند که وجدان و اخلاقیات ابتدایی جز مکاشفه عام روح القدس در بشر است و در مسیحی که ایمان را پذیرا شود، مکاشفه وارد مرحله خاص میشه.” البته این برنامه مطالب عجیب کم ندارد. آیا من دچار اشتباه شده ام یا تعلیم ایشان اشتباه است چون من در کتاب مقدس چنین چیزی ندیدم.
خداوند خدا پس آدم را از خاک زمین بسرشت و در بینی وی روح حیات دمید، و آدم نَفْس زنده شد. (پیدایش ۲ : ۷)
וַיִּיצֶר֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהִ֜ים אֶת־הָֽאָדָ֗ם עָפָר֙ מִן־הָ֣אֲדָמָ֔ה וַיִּפַּ֥ח בְּאַפָּ֖יו נִשְׁמַ֣ת חַיִּ֑ים וַֽיְהִ֥י הָֽאָדָ֖ם לְנֶ֥פֶשׁ חַיָּֽה׃
Then the Lord God formed a man from the dust of the ground and breathed into his nostrils the breath of life, and the man became a living being
خاستگاه خطا و انحراف کارشناس برنامه، از عدم درک و آشنایی با مفاهیم و واژگان کتاب مقدس است. در زبان عبری، روح حیات (نَفِش یا נְשָׁמָה) در درجه اول به «روح»، «حیات» یا «هستی» یک موجود زنده اشاره دارد. این واژه به نیروی حیاتبخش یا جوهرۀ زندگی اشاره و دلالت می کند که غالبا اشاره به نَفس، حیات یا فردیت (خودیت) مرتبط است. نویسندۀ مزامیر در غالب مواقع به آن نیز اشاره دارد و گویای آنچه در زبان انگلیسی Personhood است. در حالیکه، روح خداوند (روح القدس) در پیدایش ۱ : ۲، رُوآخ (רוּחַ) است، جایی که می خوانیم، “و زمین تهی و بایر بود و تاریکی بر روی لجه و روح خدا سطح آبها را فرو گرفت.” (پیدایش ۱ : ۲).
بخش قابل توجهی از آن چه به خطاء تعالیم یا آموزۀ مسیحی در میدیای متمول ایرانی مطرح می شود، قویا در خلاف با حقایق کتاب مقدس هستند.
نکته: در زبان آرامی، سریانی، و آشوری در حرف آخر و قبل از آخر جابجا می شوند، و آن رُوخآ (ܪܘܚܐ) تلفظ می شود.